پیشرفت آهسته معمولاً پایدارتره. وقتی آهسته جلو میری، عادتها عمیقتر شکل میگیرن، فرسودگی کمتر میشه و احتمال اینکه وسط راه جا بزنی کمتره. این نوع پیشرفت بیشتر شبیه رشد درختیه؛ زمان میبره، اما ریشههای محکمی میسازه. پیشرفت سریع انرژی و انگیزهی بالایی میخواد. گاهی لازمه (مثلاً برای امتحان، پروژه یا هدف کوتاهمدت). اما اگر طولانیمدت همین شدت ادامه پیدا کنه، میتونه باعث استرس یا خستگی شدید بشه.
آخرین دیدگاه ها